Om verspreiding van Covid19 te bestrijden, hebben we te maken met regels die we moeten volgen om de schade voor de toekomst – in ons kostbare leven – te beperken.  Niet alleen in de privé situatie, maar ook in of op het werk, ondervinden we hinder van deze regels. In mijn geval in de uitvaartbranche!

Als uitvaartregisseur kom je in kwetsbare omgevingen terecht, waarin je niets liever wilt dan de wensen voor het laatste afscheid zo veel mogelijk te respecteren en uit te voeren. In deze tijd is dat helaas niet altijd mogelijk. Maar  hoe kun je de verharde regels waar we bij een afscheid mee te maken hebben, verzachten naar iets waardevols? Ik merk dat het toevoegen van kleine persoonlijke wensen tijdens de dag van het afscheid – als respect naar de overledene – ontzettend troostend en verzachtend werken.

Kort geleden overleed meneer Verhoef, altijd zeer betrokken geweest bij ASV – de Arkelse voetbalvereniging -. In zijn jeugd was hij er keeper en daarna is hij jarenlang onderhoudsmedewerker bij de club geweest.

Niets liever wilde de familie dan dat hij nog één keer langs het hoofdveld werd gereden. En zo gebeurde ook! Voordat de rouwauto de ereronde maakte, werd de bosgrasmaaier waar meneer Verhoef bij ASV Arkel zo lang mee had gewerkt door zijn zoon op de kist gelegd.

Langs de lijn, om in voetbaltermen te blijven, stonden clubleden van ASV, op gepaste afstand, in ogenschouw te nemen hoe de rouwauto langs het veld reed. Bij beide doelen stond de auto even stil om een laatste saluut aan “zijn” vertrouwde doelgebied te brengen. Daarna reed de rouwauto door een erehaag van de naaste familie en medewerkers van ASV het terrein af. Ondanks het verdriet was het een mooi en zeer waardevol moment.

Naarmate ik in deze tijd steeds meer te maken krijg met sobere, kleine uitvaarten, merk ik wel dat extra ‘persoonlijke wensen’ die binnen de regels uitgevoerd kunnen worden  als zeer waardevol gezien worden. Het neemt niet het verdriet weg, maar het verzacht de ‘pijn’.

Roelof  Marskamp